Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2007

Συνέντευξη στο Ε της Ελευθεροτυπίας(Ντίνα...thanks)



Το Σάββατο 5 Μαΐου στο προαύλιο του Πολυτεχνείου Θεσσαλονίκης ο φοιτητικός σταθμός 1431ΑΜ κάνει πάρτι (παραδίπλα και η ΠΑ.Σ.Π) . Εκεί βρίσκεται και ο 19χρόνος δευτεροετής Χημικός Μηχανικός Παναγιώτης Κετίκης. Την ίδια ώρα, στην οδό Εθνικής Αμύνης, οι γνωστοί άγνωστοι κάνουν πάρτι κι αυτοί. Ξημερώματα πιά, καθώς ο φοιτητής επιστρέφει σπίτι του, στη συμβολή 3ης Σεπτεμβρίου και Εγνατίας (αντίθετα από το χώρο των επεισοδίων) άνδρες της Ασφάλειας του ζητούν την ταυτότητα. Στο Τμήμα ανακαλύπτουν πως ο Παναγιώτης ήταν ένας από τους 49 συλληφθέντες για τα επεισόδια της 8ης Μαρτίου, όταν είχε πυρποληθεί το φυλάκιο στον Αγνωστο Στρατιώτη (για το οποίο ουδέποτε κατηγορηθηκε κάποιος εκ των 49). Τότε, οι διαδηλωτές αθωώθηκαν πανηγυρικά και ομόφωνα από το δικαστήριο. Ομως αυτή είναι η δεύτερη φορά που ο Παναγιώτης πέφτει στα χέρια της αστυνομίας.

Τον περασμένο Νοέμβριο, όπως θα θυμάστε, ξυλοκοπήθηκε άγρια σε ζωντανή τηλεοπτική σύνδεση ο κύπριος φοιτητής Αυγουστίνος Δημητρίου (Ο κύπριος φοιτητής βρίσκεται σήμερα στην Κύπρο, με ψυχολογικά προβλήματα και ουδέποτε επέστρεψε στην Θεσσαλονίκη!!). Αρχικά η Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης είχε ενοχοποιήσει για τον ξυλοδαρμό τη γνωστή άτακτη ζαρντινιέρα. Πρόσφατα, ο υπεύθυνος αστυνομικός διευθυντής τιμωρήθηκε με 15 μέρες αργίας. Αυτή τη φορά οι αστυνομικοί είναι πιο δημιουργικοί: με μοναδικό τεκμήριο ενοχής τα φτηνά (Κάποτε ήταν φτηνά...σήμερα έχουν 60 Ευρώ!!ΕΛΕΟΣ) παπούτσια του Παναγιώτη του απαγγέλλουν κατηγορίες για κατασκευή και κατοχή εκρηκτικών υλών, έκρηξη, διακεκριμένες φθορές, διατάραξη οικιακής ειρήνης και διατάραξη ασφαλείας συγκοινωνιών. (Αχχχ ΘΕΕ μου...να τις ακούς μόνο...είναι πολύ...που να στις απαγγέλουν κιόλας ενώ δεν έκανες ΤΙΠΟΤΑ!!!... ,εκεί είναι το τρομακτικό!!!)

Στις 08/05, ο Παναγιώτης περνάει από τον ανακριτή. Ο συνήγορός του παρουσιάζει βίντεο των επεισοδίων και του πάρτι που αποδεικνύουν περίτρανα ότι είναι αθώος: ο σωματότυπος του ψηλόλιγνου δράστη που σπάει τη Μερσεντές δεν έχει σχέση με τον γεματούλη (κάνω δίαιτα!!) Παναγιώτη. Και δεν φοράει καν πράσινα παπούτσια, αλλά μαύρα ίδιας μάρκας. Προς γενική έκπληξη όλων, η ανακρίτρια αποφασίζει την προφυλάκισή του μέχρι να διεξαχθεί η δίκη. (Θεέ μου ακόμα το θυμάμαι αυτό το ΕΦΙΑΛΤΙΚΟ..."Αποφασίζεται η προσωρινή κράτηση των κατηγορουμένων...)

Ο φοιτητής οδηγείται στις φυλακές ανηλίκων του Αυλώνα. Οι δικηγόροι του κατηγορούν την Εισαγγελία και την Αστυνομική Διεύθυνση Θεσσαλονίκης για σύμπραξη και κατασκευή στημένου κατηγορητηρίου. Ο Παναγιώτης ζητά την άμεση αποφυλάκισή του, ενώ χιλιάδες φοιτητές και πολίτες του συμπαραστέκονται. Ο αντιεισαγγελέας απορρίπτει την προσφυγή του και διατάσσει τη συνέχιση της προφυλάκισης, κάτι άλλωστε που ισχύει για όλους τους επικίνδυνους εγκληματίες για τους οποίους υπάρχει βάσιμη υποψία ότι θα το σκάσουν από τη χώρα ή θα κάνουν ξανά εγκλήματα. Οι συμφοιτητές του διαμαρτύρονται, φορώντας όλοι πράσινα παπούτσια και κρατώντας ένα πανό όπου είναι ζωγραφισμένο ένα αλυσοδεμένο All Star!

Κάπως έτσι ο Παναγιώτης Κετίκης έμεινε προφυλακισμένος για περισσότερο από ένα μήνα. Τα παρακάτω δεν είναι ακριβώς συνέντευξη, αλλά κουβέντες από τα καθημερινά απογευματινά τηλεφωνήματά μας. Οταν τον ρώτησα ποιό είναι το αγαπημένο του τραγούδι, ο Παναγιώτης άρχισε να τραγουδά: «Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα, κρύο δεν έκανε ποτέ/Αν γελάσεις έχεις χάσει, λέει ο κανονισμός/Κι αν τολμήσεις να χορέψεις σε απειλεί αποκλεισμός». Τώρα θα ήθελα να του ανταποδώσω με στιχάκια από το ίδιο τραγούδι: «Γίνε το παιδί του ήλιου και το γέλιο της φωτιάς/ Γίνε η δύναμη του κόσμου, αλυσίδες για να σπας/Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα, κρύο δεν έκανε ποτέ».


Θεωρείς τον εαυτό σου πολιτικό κρατούμενο;

«Είναι περίεργος όρος, δεν ξέρω αν μπορώ να τον χρησιμοποιήσω. Για εκείνους που αποφάσισαν την κράτησή μου, είμαι ποινικός. Εγώ ξέρω ότι είμαι αδικημένος, αφού κρατούμαι για κάτι που δεν έκανα».


Πως σε αντιμετωπίζουν στη φυλακή;

«Δεν έχω παράπονα, είναι εντάξει και οι κρατούμενοι και οι υπάλληλοι. Δεν μου φέρονται με όρους φυλακής. Στις φυλακές υπάρχει μια ιεραρχία φοβερή, ο "νέος" υπακούει στον "παλιό", όποιος έχει ελαφριά ποινή υπακούει στο βαρυποινίτη. Εγώ είμαι έξω από αυτό το σύστημα».


Πως ήταν η πρώτη σου μέρα στον Αυλώνα;

«Ημουν τρελαμένος. Οι αστυνομικοί μου είχαν πει ότι θα μου συμβούν απερίγραπτα πράγματα στη φυλακή, πράγματα που ντρέπομαι και να σου πω. Φτάνω εδώ μετά από μια τρελή κούρσα στην εθνική οδό όπου οι αστυνομικοί έτρεχαν με 200 χλμ. Είχαν χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να με τρομοκρατήσουν, από σφαλιάρες και κλωτσιές κατά τη σύλληψη μέχρι ψυχολογική βία. Μπαίνω μέσα πανικόβλητος. Ομως τα παιδιά εδώ ήδη ήξεραν για μένα, με φώναξαν στην παρέα τους, αρχίσαμε να μιλάμε. Ανακουφίστηκα».


Πριν από αυτή την ιστορία, είχες κάποια σχέση με φυλακές;

«Είχα δει ταινίες. Κι η πραγματικότητα δεν απέχει από το σινεμά: αγριάδα, μαγκιές, τσαμπουκάδες. Βέβαια, είναι πολύ πιο ανθρώπινα εδώ από ό,τι στο κρατητήριο στη Θεσσαλονίκη».


Εμεινες τρεις μέρες εκεί...

«Κρατάνε περίπου 100 ανθρώπους εκεί μέσα, που δεν βλέπουν το φως του ήλιου, που δεν βγαίνουν καθόλου στο προαύλιο, που επιτρέπται να πάνε τουαλέτα μόνο τρεις φορές την ημέρα σε προκαθορισμένες ώρες. Στο κελί μου είχα ένα στρώμα στο πάτωμα και μια κουβέρτα με τη χρονολογία "1973". Τους ρώτησα εάν είναι πλυμένη. "Είσαι τρελός ρε;" μου απάντησαν».(ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΒΟΛΕΣ!!!!)


Πώς περνούσε η μέρα σου;

«Κοιμόμουν όσο πιο πολύ μπορούσα. Περιόρισα το φαγητό και το νερό στο ελάχιστο για να μην πηγαίνω στην τουαλέτα. Δεν μπορείς να φανταστείς πώς ήταν, τόσο βρώμικα που δεν έβλεπες από τις μύγες. Αυτό που με τρέλαινε ήταν ότι δεν ήξερα πόσο θα μείνω. Κι ότι ξαφνικά ήμουν περιορισμένος σε ένα χώρο με κάγκελα και συρματοπλέγματα, ότι δεν μπορούσα να κινηθώ, να μιλήσω ελεύθερα. Προσπαθώ να κρατηθώ για να κρατήσω και τη ψυχολογία των δικών μου ψηλά – ανησυχώ κυρίως για τον πατέρα μου, τον παππού μου. Εχω ένα μικρότερο αδερφό... Οι δικοί μου φοβούνται για την ψυχική μου υγεία – ήμουν πολύ ανοιχτός, πολύ κοινωνικός άνθρωπος, ήμουν συνέχεια έξω από το σπίτι. Κιθάρες, βόλτες, κουβέντες, καφέδες... Έπαιζα ηλεκτρική κιθάρα, ετοιμάζουν να φτιάξω ένα συγκρότημα με δυο φίλους μου. Μας πρόλαβαν... Με έκλεισαν μέσα».


Τι ακούς στη φυλακή;

«Τα παιδιά εδώ ακούνε πιο πολύ μπιτάκια και μερικοί λαϊκά. Εγώ ακούω ροκ, ρέγκε, σκα, τζαζ. Προσπαθώ να ακούω χαρούμενα, ανεβαστικά πράγματα. Δυο τραγούδια παίζω συνέχεια: το "Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα" των Locomondo κι ένα του Αγγελάκα. Εκείνο που πάει (τραγουδάει) "Μα εγώ μ’ έναν άγριο περήφανο χορό/σαν αετός πάνω απ’ τις λύπες θα πετάξω/Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ"».


Πώς περνάς τις ώρες σου;

«Κρατάω σημειώσεις, γράφω γράμματα στους φίλους μου. Μιλάω στο τηλέφωνο όσο πιο πολύ μπορώ - μου λείπει ο έξω κόσμος. Προσπαθώ να διαβάζω για τη σχολή, αλλά αυτό με πονάει, μου θυμίζει τη ζωή μου και σταματάω γρήγορα. Προσπαθώ να διαβάσω Αντοχή Υλικών μπας και δώσω το μάθημα τον Σεπτέμβρη (σ.σ.: στο άκουσμα του τίτλου του μαθήματος, μου ξεφεύγει ένα πικρό γέλιο. Ο Παναγιώτης το πιάνει στον αέρα). Χρειάζομαι κι εγώ αντοχή, όπως τα υλικά... Διαβάζω Τσιφόρο και το «Περί δικαίου» από την Πολιτεία του Πλάτωνα. Πολλά μυθιστορήματα, αυτά βοηθάνε πολύ».


Εχεις κάνει φίλους;

«Εχω βρεθεί πολύ κοντά με έναν ισοβίτη κι ένα παιδί που είναι προφυλακισμένο κι αυτό. Τις πρώτες μέρες φοβόμουν, ήμουν ανάμεσα σε ανθρώπους που πούλαγαν ναρκωτικά ή είχαν κάνει δολοφονίες. Λέγαν ο ένας στον άλλο τις ιστορίες τους κι εγώ δεν είχα τι να πω, δεν είχα τίποτα κοινό μαζί τους. Μετά κατάλαβα ότι δεν μπορείς να τσουβαλιάζεις τους ανθρώπους, να βάζεις σε κάποιον την ταμπέλα "φονιάς" και να καθαρίζεις. Υπάρχουν οι αμετανόητοι, αλλά υπάρχουν κι άνθρωποι που βρέθηκαν σε λάθος στιγμή, που μετανιώνουν πικρά για ό,τι έκαναν».


Σας αποκαλούν γενιά των Starbucks, ότι είστε εντελώς απολιτίκ. Εσύ δηλώνεις αριστερός.

«Δεν είναι άσχημα τα Starbucks, κάνουν καλό καφέ (γελάει). Στα σοβαρά, όλα είναι πολιτική, από τον καφέ που θα πιείς μέχρι τον τρόπο που σκέφτεσαι. Εγώ ήμουν εκλεγμένος συνδικαλιστής στη σχολή μου, φέτος με έπιασαν πριν τις εκλογές. Για μένα, αριστερός είναι όποιος αγωνίζεται για ένα κράτος δικαίου, για πολιτεία πρόνοιας, για ελευθερία και ισότητα. Και πολιτικά με εκφράζουν απόλυτα οι αρχές, οι ιδέες και οι αξίες που υπερασπίστηκε το κίνημά μας».


Εάν είχες τη δυνατότητα να μιλήσεις στον υπουργό Δημόσιας Τάξης, τι θα του έλεγες;

«Θέλω να πιστεύω ότι η γραφειοκρατία σας με έφερε εδώ που με έφερε, θέλω να πιστεύω ότι έγινε κάποιο λάθος, διαφορετικά υπάρχει πρόβλημα. Θέλω να πιστεύω ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη. Εάν αυτό που μου συμβαίνει είναι εσκεμμένο, ντροπή σας. Πώς μπορούν να παίζουν τόσο χοντρά με τη ζωή ενός ανθρώπου, εάν δεν είναι σίγουροι ότι είναι ένοχος;»


Σε έχουν αλλάξει αυτές οι μέρες στη φυλακή;

«Ποτέ πιά δεν θα είμαι τόσο ήρεμος όσο παλιά. Φαντάσου να περπατάς αμέριμνος και ξαφνικά να βρίσκεσαι προφυλακισμένος χωρίς κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο. Μόνο ένα ζευγάρι πράσινα παπούτσια... Με τρομάζει η ευκολία που με προφυλάκισαν. Φαντάσου να μην ήμουν φοιτητής, να μην υπήρχε όλο αυτό το κύμα συμπαράστασης από την πανεπιστημιακή κοινότητα, να μην υπήρχε το βίντεο που δείχνει καθαρά ότι ο άνθρωπος που έκαψε το αυτοκίνητο είναι ψηλός και λεπτός. Εγώ είμαι κοντούλης και χοντρούλης... Δηλαδή, τι θα μου έκαναν εάν δεν υπήρχαν όλα αυτά; Η ζωή μου δεν θα είναι ποτέ πιά η ίδια...»


Μπορεί να γίνεις και ήρωας...

(γελάει) «Δεν ήθελα ποτέ να γίνω γνωστός μ’ αυτόν τον τρόπο. Το μόνο θετικό που βλέπω είναι ότι η περίπτωσή μου ένωσε φοιτητές από όλες τις τάσεις. Αυτοί που καίνε αυτοκίνητα δεν είναι ήρωες, είναι προβοκάτορες ή δρουν σαν προβοκάτορες, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνουν. Το μόνο που καταφέρνουν με αυτές τις πράξεις είναι να στέλνουν τον κόσμο από το δρόμο στο σπίτι του».


Ξεφούσκωσε το φοιτητικό κίνημα;

«Θα δούμε από Σεπτέμβριο παρόλο που ο νόμος πλαίσιο πέρασε κι είναι δύσκολο να ανατρέψεις ένα νόμο. Κουραστήκαμε πολύ και το κίνημά μας έφαγε πολλή λάσπη. Και μας τρομοκράτησαν με τις συλλήψεις και τις δίκες. Αυτό που πρέπει να καταλάβετε είναι πως αυτό το κίνημα ήταν ένα υγιές ξέσπασμα μιας γενιάς που αμφισβήτησε. Εμείς τολμήσαμε να ρωτήσουμε "γιατί;". Γιατί να έχουμε κατάρτιση και όχι παιδεία; Και τι σημαίνει παιδεία; Να πάρω ένα πτυχίο που θα μου εξασφαλίζει καλό αμάξι, σπίτι κι εξοχικό στη Μύκονο;»


Θα ξαναπάς σε πορεία;

«Δεν ξέρω. Αυτή τη στιγμή νιώθω πολύ ευάλωτος. Εγώ δεν είχα τον Τσε κρεμασμένο στο δωμάτιό μου, δεν ονειρευόμουν να γίνω ήρωας. Ενας δημοκράτης, προβληματισμένος άνθρωπος είμαι, που διαβάζει τα πάντα, από Ενγκελς μέχρι βιογραφίες του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το μόνο που ονειρεύομαι είναι να βγω και να κάνω μια μεγάλη βόλτα».


Βλέπεις όνειρα στη φυλακή;

«Τις πρώτες μέρες έβλεπα συνεχώς εφιάλτες. Τώρα που έχω ηρεμήσει βλέπω πως ζω έξω, πως συναντιέμαι με τους φίλους μου, πως παίζω κιθάρα».


Θα ξαναβάλεις πράσινα παπούτσια;

«Φυσικά. Είμαι αθώος, γιατί να μην τα βάλω; Τα συγκεκριμένα όμως θα τα κρατήσω για αναμνηστικό...»

Πηγή: Ελευθεροτυπία- ένθετο Έψιλον

Αρθρογράφος:Ντίνα Δασκαλοπούλου(Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ!!!)

6 σχόλια:

dimhap είπε...

... :-)
πάντως τώρα μην μιλάς.μαθαίνω έχεις ξεσκιστεί να περνάς μαθήματα:)

παπί είπε...

Καλώς σε βρήκα Παναγιώτη! Μόλις ανακάλυψα στου Γιώργου Μαργαρίτη ότι άνοιξες blog!
Καλή και δημιουργική ακαδημαϊκή χρονιά
Καλά αποτελέσματα στην εξεταστική

παπί
[πρώην topapi.blogspot.com (είχαμε μιλήσει από κει..)
νυν nhpiablogeio.wordpress.com]

Panayiotakis είπε...

@Dim
Σιγά ρε Δημήτρακη...τι πέρασα...4 μαθήματα όλα κι όλα...υπό άλλες περιστάσεις...θα είχα παει καλύτερα!!!

@papi
ευχαριστώ και ανταποδίδω!!!Ελπίζω να μην έχουμε άλλα απρόβλεπτα!!!Και απλά να είναι δημιουργικό, αυτό το έτος!!

compasso είπε...

να προσέχεις στις εξεταστικές να μη πηγαίνεις με πράσινα σταράκια γιατί μπορεί να πιστέψουν ότι αντιγράφεις...

Ανώνυμος είπε...

Αυτοί που καίνε αυτοκίνητα δεν είναι ήρωες, είναι προβοκάτορες ή δρουν σαν προβοκάτορες, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνουν. Το μόνο που καταφέρνουν με αυτές τις πράξεις είναι να στέλνουν τον κόσμο από το δρόμο στο σπίτι του».....
aftoi oi provokatores htan omws pou prospathisan na anadeixoun to thema sou...aftoi oi provokatores de katsan na metrhsoun ta psifalakia twn foithtikwn eklogwn,opws oi agwnistes foithtopateres,alla ggemisan tous toixous me synthimata yper ths apeleftherwshs sou thn epomenh kiolas mera,aftoi oi provokatores vriskodai twra sth fylakh(mia provokatorissa gia paradeigma einai h syomilikh synadelfos sou,xristina tonidou...).ki an tous ta'xeis mazemena epidh ex'aitias tous se piasan 2 fores,des to ki alliws....aftoi pou se piasan kai sou apphghllan kathgories einai oi enoxoi-ypefthynoi gia thn fylakish sou,afouetsi ki alliws,xeran thn athwothta sou apo thn arh,kai oxi ena matso baxaloi...afta

enas esyneidhtos provokatoras pou dra anti-laika...

Λευτερια στη Χριστινα Τονιδου.αλληλεγγυη με καθε τροπο

Panayiotakis είπε...

@ανώνυμος

Αγαπητέ ανώνυμε,
δεν διαφωνώ πως άτομα από διάφορους χώρους με υποστήριξαν στην όλη αυτή περιπέτεια μου. Όμως εγώ άλλο είπα, μίλησα για τις πράξεις αυτές του στιγνού βανδαλισμού και καταστροφής, της ανούσιας "ψευτοσύγκρουσης".

Ποιο το νόημα του να κάψεις ένα αμάξι ενός ανθρώπου, μόνο και μόνο επειδή το είδες μπροστά σου την ώρα που ξεγκαύλωνες???

Να σου πω την άποψη μου, ΚΑΝΕΝΑ. Αυτές οι πράξεις, ούτε πολιτικό νόημα έχουνε, ούτε βοηθάνε τον κόσμο να σκεφτεί.

Αυτές οι λογικές δίνουν τροφή στην κυβέρνηση, να βάλει κάμερες και στον μέσο πολίτη να υποστηρίξη την ιδέα της παρακολούθησης και της καταστρατήγησης της ελευθερίας του.

Επίσης, αυτή η λέξη "φοιτητοπατέρες"...Έλεος πια...δεν είναι όλοι οι συνδικαλιζόμενοι φοιτητοπατέρες!Υπάρχουν και άτομα που δρούν με σωστούς όρους μέσα σε συλλόγους και επιλέγουν το δρόμο της πολιτικής ζήμωσης και της άμεσης επαφής με τον διπλανό τους...

Τι θεωρείς καλύτερο την διεκδίκηση μέσω ενός συλλόγου, ή την δράση μέσα από μια απομωνομένη, κατ' επιλογήν της, από την κοινωνία ομάδα?

Όσο για το ποιος είναι ο ένοχος...

Σίγουρα ένοχοι είναι όλοι αυτοί που δημιούργησαν το χαλκευμένο κατηγορητήριο, που με συνέλαβαν χωρίς αιτία, που μου άσκησαν ΤΟΣΗ σωματική και ψυχική βία, που με έβαλαν για 1,5 μήνα στη φυλακή και με κατηγόρησαν , εν γνώση τους, για πράξεις που δεν θα διέπρατα ποτέ σαν άνθρωπος, λόγω ιδεολογικής τοποθέτησης.

Αλλά, μερίδιο ευθύνης δίνω και σε αυτούς, που ενώ διαπράτουν παραβατικές-δράσεις, στη συνέχεια, ενώ ξέρουν πως κάποιος άσχετος την πληρώνει για αυτούς, ξεχνούν την "επανάσταση τους" και την ιδεολογία τους και κρύβονται σπιτάκι τους, χωρίς να αναλαμβάνουν ευθύνη των πράξεών τους.

Αν στ' αλήθεια αυτά τα άτομα δρούσαν ιδεολογικά, θα έβγαιναν και θα αναλάμβαναν ευθύνες, δεν θα άφηναν να μέινω ανευ λόγου και αιτίας 1,5 μήνα στην στενή.

Αυτά τα άτομα έιναι οι προβοκάτορες που ανέφερα και η αλληλεγγύη τους, πιο πολύ σαν υποκρισία μου φαίνεται
Ελπίζω να με κατάλαβες.

ευχαριστώ πάντως που έκανες τον κόπο να γράψεις αυτό που σκέφτεσαι.